Dünyanın Sonuna Doğmuşum...

Zor bir pazar... Pazar günü çalışmak iğrenç birşeymiş bunu gördüm. Kimse de gelmiyor zaten. Hava sıcak. Deri koltuk terletti çok. Aklımda yine binbir soru. Beynimi yemeye devam. Müzik, çay, umutsuzluk, duman, sıkıntı, aşk, kalp, tatil, seks, hüzün, kafam güzel... Biri arasa da güzel şeyler söylese. İhtiyacım var. Nedense... Hastayım. Sanırım sona yaklaştık. Merkezi değiştirmek gerekecek yakında.

Manga diyor ya "Hayat bu işte" diye. İşte ben onu göremiyorum. Bu? Bu mu? Bazen Geçmişe gidiyorum gibi hissediyorum. Sanki Benjamin Button gibi yaşlı doğmuşum, gençleşiyorumi gitgide kafam bulanıyor gibi. Daha iyiydim eskiden. Daha düzgün kararlar, daha düzgün insanlar, daha düzgün hayatlar...

İçim geçti, benim çöpe sıyırın...