Bugün sabah işe gelirken otobüste ayaktaydım hep. Bir amca düşmemek için kolumu tuttu. Ben de gülümseyerek yardım ettim. Nasıl hoşuma gitti anlatamam. İki dakika sonra ben düşer gibi oldum başka bir amca benim kolumdan tuttu düşmeyeyim diye... Evet! dedim, oluyor galiba, ince düşününce ince düşünülüyor bazen insan, yani az da olsa...
Bir de aklımda yeni bir açılım oldu. Hep kendi kendime konuşurum beynimin içinde. Farkettim ki kadınlar bir erkeği severken aslında onu sevmiyor. Onun bir ya da birkaç sahip olduğu şeyi seviyor. Para, kıdem, fizik, akıl, duruş, başarı gibi... Ama ben bir kadnın severken onun herhangi bir özelliğinde aramıyorum sanırım sevgimi. Kafamda sevdiğim kadının herhangi bir özelliğini çıkarıyorum, tekrar düşündüğümde hala onu seviyor oluyorum. Bu düşünce içimi titretti biraz. Neden böyle bir içgüdü var insanlarda. Üzüldüm çok. Sevdiklerime o kadar masum yaklaşıyorum ki bunu görememişim hiç. Bazen düşünmüyor değilim, keşke biraz daha art niyetli olabilsem, biraz daha gözümü açabilsem mesela...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder